Fietsen in Zuid-Amerika

Cuenca - Vilcabamba

Bij het uitrijden van Cuenca komt een vrouw uit het hoofdkantoor van de krant El Tiempo naar ons toe gelopen en vraagt of we even tijd kunnen maken voor een interview. Na een fotoshoot en een reeks vragen voor de lokale bladvulling vervolgen we onze weg. Al snel passeren ons brandweerwagens, politievoertuigen en meerdere ziekenwagens met loeiende sirenes. Een uur later zijn we getuige van een gekantelde autobus die over de weg ligt. Een 20-tal gewonden worden afgevoerd naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis, gelukkig geen doden.

Vanaf hier begint de weg verder te stijgen. Als we Las Nieves bereiken, wat niet meer is dan 2 wegrestaurants, slaan we voor het eerst in de achtergelegen weide onze tent op en krijgen 's nachts het gezelschap van de lokale waakhond. Als beloning kan hij rekenen op onze laatste sneetjes hesp.

De dag erna nemen we ons voor naar Saraguro te rijden, zo'n 75 km verder. De enige tussenstop voor die dag waar we ons moeten bevoorraden (brood, water en fruit) is het dorpje Ona. Tijdens de 15 km lange afdaling zoeven we voorbij een paar huizen en wat steenbakkerijen. Op de brug over de rivier (laagstgelegen punt) realiseren we ons dat dit wel eens Ona zou kunnen geweest zijn. De volgende klim lonkt en onze watervoorraad raakt uitgeput. Terugfietsen is geen optie. We besluiten door te rijden en het aan het lot over te laten hoever we geraken. De wegberm is begroeid met Aloe Vera en doornige struiken. Onder ons passeert een kudde wilde paarden.

Zo'n 2 uur later (10 km verder) zien we tot onze verbazing een dorp liggen. Dit blijkt uiteindelijk Ona te zijn! De watervoorraad wordt bijgevuld en we genieten van een verkwikkend middagmaal. Nog 40 km voor de boeg. Dit blijkt een overschatting te zijn.

Onder de felle zon klimmen we 3 uur over de volgende 20 km en informeren we ons over de verdere weg bij een vrachtwagenchauffeur die we doen stoppen. Volgens hem zijn de laatste 20 km tot in Saraguro zeker niet vlak. Toeval wil dat een Ecuadoriaanse toerist met een pickup halt houdt en voorstelt ons mee te nemen tot in Saraguro. Deze kans laten we niet onbenut. In de regen arriveren we in Saraguro, een dorp waar de mannen traditioneel in een zwarte kortere broek gekleed gaan en de vrouwen in zwarte rokken en opgesmukt met kleurrijke sieraden.

Van onze gastheer krijgen we de tip om richting Loja de Carratera Antiguo (de oude weg) te volgen. Deze weg zou minder stijgen dan de Panamericana. In San Lucas draaien we deze zandweg in. Een magnifieke vallei uitgeschuurd door een woeste rivier volgen we voor 40 km. Op dit onverharde stuk en vele "buenos dias-sen" verder breekt door de vele schokken een bout van Katriens voordrager. We kunnen het gelukkig herstellen.

De laatste 10 km leggen we af in de gietende regen en rijden in Loja de sprookjesachtige stadspoort door. Op weg naar Vilcabamba worden we getrakteerd op een welverdiende afdaling van 35 km en zien de vegetatie enorm veranderen. Suikerrietplantages en benevelde groene bergflanken vormen het décor. Hier gunnen we onszelf een dagje rust ...

Terug naar www.michelenkatrien.be