|
Uyuni - Potosi - Santiago de Chile
Vanaf de witte zoutvlakte in Uyuni banen we ons in 4 dagen een weg naar de donkere mijngangen
van Potosi.
Na een rit van slechts 20 km (excuus: hele steile weg) kunnen we onze slaapmatjes uitrollen in het
kantoor van de toeristische dienst te Pulacayo, een bizar mijndorp met fotogeniek treinkerkhof.
Bovendien ooit de thuishaven van 'the strongest sportsclub'(?¡). De verdere 3 dagen zijn vooral veel in 't stof bijten, van de uitgestrektheid en variatie in panorama's genieten en
ervoor zorgen dat we 's avonds ergens onderdak vinden. Boven de 4000 m vinden we het toch een beetje te fris om te kamperen, het gaat hier immers naar de winter toe.
In Potosi bezoeken we de mijnen en krijgen erbarmelijke en ongezonde werkomstandigheden te zien.
De frisdrank en coca-bladeren die als geschenk worden meegenomen worden met dank aanvaard.
Een doordringende dynamietgeur vult de mijngangen die deels onder water staan en waar de volgeladen ertskarren door
jonge kerels in worden voortgeduwd. In het mooie museum 'Casa de la Moneda' wordt op een boeiende manier de mijn- en stadsgeschiedenis uit de doeken gedaan.
Potosi is ook de plek waar we ons over de landkaart moeten buigen en weloverwogen keuzes dienen te maken over de trajecten
die we nog willen fietsen op terugweg naar Santiago de Chile, zo'n 2000 km verderop.
Hiervoor resten ons slechts 2 weken. We kiezen ervoor om voor de 3de keer de oversteek Uspallata-Santiago te fietsen en deze keer via de gravelweg die boven de tunnel
loopt (700 meter hoger dan de tunnel). Dit plan hadden we echter eerder moeten bedenken.
Bij onze aankomst is deze weg dichtgesneeuwd.
'Op 2 weken naar Santiago' wordt een combinatie van liften (alhoewel niet evident met 2 bepakte fietsen), bussen en fietsen via Noord-Argentinië.
Vanaf de Boliviaanse grens met Argentinië fietsen we (noodgedwongen) 75 km tot in Abra Pampa.
Gedurende de ganse dag passeert geen geschikt voertuig.
Pas in Abra Pampa lukt het ons een lift te versieren naar Tilcara.
In Tilcara gaan we weer de fiets op: de afdaling vandaar tot in El Carmen is de moeite en wilden we niet missen.
Het lieflijke Hostel La Plaza in El Carmen kunnen we ook niet links laten liggen.
Herinneringen aan het fantastiche ontbijt doen ons keer op keer watertanden en deze plek verdient de bekroning 'beste hostel'
van de ganse trip.
Salta-Mendoza leggen we af met een overnachtbus (17 u) en na aankomst laten we ons verleiden tot een parapentesprong.
Enkel voor de acrobatische spriraal net voor de landing hadden we beter gepast.
De route via Villavincencio ('Weg met de 365 bochten' tussen Mendoza en Uspallata) scoort hoog op de lijst van
mooiste fietsroutes en komt aardig in de buurt van de weg naar Salinas Grandes.
Witte Andespieken voor ons, de Mendoza-vallei achter ons, afstevenen tegen 80 km/u op de Aconcagua, een prachtigere afsluiter
van een magnifieke fietsreis kunnen we ons niet wensen...
|
Bekijk alle foto's >>>