Fietsen in Zuid-Amerika

Cafayate-Grens Bolivia

Vanuit Cafayate kiezen we voor de stoffige weg door de Calchaques-vallei.
Een zanderige vallei met door winderosie uitgesleten rotsformaties omringt ons gedurende 3 dagen. Af en toe een groene oase waar lemen huisjes in de omgeving lijken op te gaan en waar soms een winkeltje te vinden is.
Vele kilometers verder belanden we in Cachi, een koloniaal aandoend dorp.
De route van hieruit naar Salta gaat over 1 van de mooiste Argentijnse wegen volgens onze reisgids.

We fietsen door het Nationaal Park Los Cardones over de 'Recto de Tin Tin', een oude en vooal rechte Incaweg van 14 kilometer lang, met de wind op kop.
Na de pas van 3347 m duiken we de 'Cuesta del Obispo' in, de idyllisch groene vallei, ware het niet dat regenwolken ons het zicht totaal ontnemen.
De Gore-tex handschoenen en onze regentenue worden van onderuit onze fietstassen gevist om 30 km verder toch nog onderkoeld aan te komen in El Maray, de enige plek waar onderdak te vinden is.

De ochtend erna zit de vallei nog steeds in de mist en is terugfietsen of terugliften geen optie. In Salta schudden we het nog resterende stof van ons af, laten ons meevoeren met de kabellift naar een uitkijkpunt over de stad en eten dagelijks minstens 1 ijscrème. Tijdens de rit naar EL Carmen komen we tot onze verbazing in een zone van tropisch regenwoud terecht om 50 km verder terug een 'Far West'-decor in te duiken. Deze dag ontmoeten we onze eerste Belgen (op de tandem) en 's avonds maken we kennis met Michiel (uit Nederland) die een paar dagen met ons mee fietst.

In Tumbaya kunnen we na een lange fietsdag in de pastorij slapen en geeft de pastoor ons de tip zeker naar de Salinas Grande te fietsen.
Zogezegd zogedaan.

In Purmamarca slaan we onze voorraad eten en water in voor 2 dagen (8 liter per persoon) en klimmen de dag erna 6 uur omhoog. We stijgen 2000 meter. De zichten zijn adembenemend, vooral als we onze blik omhoog laten gaan en de weg als een slang zigzaggend omhoog zien kruipen. Hoofdpijn is het logische gevolg van de inspanning en de vele hoogtemeters die we winnen op 1 dag. Op 3600 meter brengen we de ijskoude nacht door in de tent.

De dag erna fietsen we de zoutvlakte op, wat een apart gevoel geeft en een voorproefje is voor de Salar de Uyuni die heel wat groter is.
Als we terug de pas overfietsen grijpen we de achterkant van een als een slak voortkruipende vrachtwagen om ons 200 meter te laten meetrekken.
Na de kleurrijke canyons rondom Purmamarca en Tilcara spoelen we aan in Humahuaca. Hier nemen we de bus naar Iruya (zonder fiets) om een mini-trekking te doen naar San Isidro, het einde van de wereld.
2,5 uur wandelen brengt ons in een enkel met kaarsen verlicht dorp.
Wandelen is de enige manier om hier te geraken en zet onze vastgeroeste wandelspieren eens aan het werk.

2 dagen later staan we aan de Boliviaanse grens, enkel gravelwegen voor ons én de Salar de Uyuni, waar we al een hele poos naar uitkijken...

Terug naar www.michelenkatrien.be